و كعبه را با ديدهء خود ديدى و در برابر آن نماز گزاردى ؟ گفت : آرى . فرمود : به هنگام ورود در حرم آيا در ضميرت بود كه از هر گونه بدگويى پشت سر برادران مسلمان دورى جويى و عيب گفتن اهل قبله را ترك نمايى ؟ گفت : نه . فرمود : زمانى كه وارد مسجد خيف شدى و نماز خواندى آيا اراده كردى كه از هيچ برنامه‌اى جز مخالفت با امر خداوند نترسى و به چيزى جز رحمت الهى اميد نداشته باشى ؟ گفت : نه . فرمود : وقتى گوسپند قربانى را سر بريدى آيا نيت كردى كه حلقوم طمع را جدا كنى و آيا به هنگام قربانى توجه داشتى كه راه ابراهيم را مىروى آن بزرگ انسانى كه يگانه فرزند عزيز خود را به قربانگاه آورد تا براى محبوب خود فدا كند ؟ گفت : نه . فرمود : هنگام بازگشت به مكه و طواف بيت در قصد و نيت داشتى كه از درياى عنايت حق بهره برده و به مسير بندگى و عبوديت روى آورده و به رشتهء محبت و ولايت او دست آويخته و واجبات حضرتش را ادا كرده به مقام قدس و رحمت او تقرب جويى ؟ گفت : نه . در اين حال بود كه صداى گريهء امام بلند شد و شدت تأثر و ناراحتى او به اندازه‌اى بود كه گويا مفارقت روح از بدنش نزديك شده ، مىگريست و پى درپى مىگفت : آه آه ! آن گاه فرمود : اى شبلى ! آن كس كه دست به حجر الأسود بگذارد به مانند آنست كه با خداى خود دست داده . نكو بنگر اى بندهء ناچيز شكسته ! و اى موجود ضعيف افتاده ! كه كجايى و چه مىكنى ، پاداشى را كه خداى بزرگ بر اين برنامهء عالى قرار داده ضايع مكن و عهدى كه با دوست بسته‌اى مشكن ، آگاهى و ميدانى كه روى گردانى از امر او گناه و معصيت است و مخالفت با فرمانش بزرگ‌ترين عامل شكستن پيمان تو با اوست .